Nerdesin Eylül?

Soğuğa sırtını dönmüş, kollarını ilkbahara açmış bir rüzgar vardı bu sonbahar gecesinde. Onu müjdeleyen pamuk yumuşaklığında sıcak bir gün, Muradiyenin hiç olmayan yorgun türküsü, Gedizin unutulmaktan yakınan tane tane fısıldamaları, bir köylünün sona yaklaşan hasat çabası,sonrasında yaktığı bir sigara ve sonbahara tutunmuş birkaç bulutun güneşi yeryüzünden kıskançlığı... Yanan otların taze yanık kokusu geldi burnuma. Rüzgar bir kalbime bir yüzüme,ellerime dokunuyordu. Kolumdan birşeyler çekti. Kalbim sızladı. Döndüm baktım özlemler ardı sıra gelmiş. Dizlerimin üstüne çöküp bir süre sessizce bakıştım. Gözler dolmuştu."Siz" dedim yine. Ama cevap alamadım. Onlar artık konuşamıyorlardı. Kan bulanmışlardı. Artık kanıyorlardı konuşmak yerine. Eridiler avuçlarımda. Elleriyle yüzüme dokundular. Gözlerimin derinliklerine gizledim hepsini, konuşamaz kanayan özlemlerimi...